INSTRUKCJE DLA AUTORÓW
Redakcja oczekuje tekstów niepublikowanych w całości lub w większych partiach, jednak w uzasadnionych przypadkach dopuszcza znacznie rozszerzone i zmodyfikowane wersje prac już opublikowanych. Redakcja zastrzega sobie prawo do nałożenia trzyletniego embarga na teksty opublikowane w „Roczniku”, licząc od daty publikacji. Redakcja przypomina, że zgodnie z zasadą wprowadzoną przez Polska Akademia Nauk dla wszystkich jej czasopism od 2005 roku, publikacje w „Roczniku” nie są objęte opłatami.
Uzyskanie zgody na publikację ilustracji leży po stronie Autorów. „Rocznik Historii Sztuki”, podobnie jak inne czasopisma naukowe w Polsce, nie pokrywa roszczeń z tytułu praw autorskich i praw do reprodukcji ze względu na bardzo ograniczony budżet.
Prosimy o konsekwentne stosowanie poniższych zasad redakcyjnych. Redakcja zastrzega sobie prawo do wprowadzania zmian i/lub zwracania tekstów w przypadku nieprzestrzegania poniższych wytycznych.
I. Przygotowanie tekstu i ilustracji
Teksty należy dostarczyć w formie elektronicznej wyłącznie w formacie *.doc lub *.rtf. Dokumenty (manuskrypt, streszczenia, podpisy pod ilustracjami, bibliografia) powinny być zapisane w oddzielnych plikach nazwanych zgodnie z ich zawartością
Ilustracje w formacie *.tiff (rozdzielczość 300 dpi lub wyższa) należy zapisać w osobnym folderze, a nazwa każdego pliku powinna zawierać nazwisko autora tekstu oraz numer porządkowy ilustracji (numer musi odpowiadać numerowi w tekście i podpisie); prosimy nie wklejać ilustracji do tekstu, lecz wyraźnie zaznaczyć miejsce ich umieszczenia
Objętość streszczenia nie powinna przekraczać proporcji jednej strony tekstu znormalizowanego (1800 znaków) na jeden arkusz wydawniczy artykułu (40 000 znaków ze spacjami)
Ponieważ Redakcja zamieszcza informacje o zawartości każdego numeru „Rocznika” w bazach internetowych, należy podać pięć słów kluczowych (wraz ze streszczeniem), a także bibliografię wykorzystaną w artykule
Tekst należy przygotować w edytorze Microsoft Word lub Open Office: czcionka Times New Roman lub Arial, wielkość 12 pkt – tekst główny, 10 pkt – przypisy, interlinia 1,5, marginesy standardowe 2,5 cm. W dłuższych tekstach należy stosować śródtytuły
„Rocznik” przyjmuje wyłącznie przypisy dolne
II. Zapisy tytułów, nazw własnych, dat
Tytuły artykułów, książek i dzieł sztuki należy wyróżniać kursywą
Brak wskazania tłumacza oznacza, że przekład został wykonany przez autora tekstu
Nazwy instytucji, muzeów i kolekcji należy zapisywać w oryginalnym brzmieniu, np. Vienna, Kunsthistorisches Museum
Nazwiska i imiona obce należy zapisywać w oryginalnej formie. Nazwy budowli i obiektów należy zapisywać zgodnie z obowiązującymi zasadami ortografii
Daty należy zapisywać cyframi arabskimi; dopuszcza się zapisywanie miesięcy słownie w tekście
W przypadku odwołań do stron internetowych należy podać datę dostępu; zapis po adresie strony, cyframi arabskimi w nawiasie, np. [dostęp: 01.2017]
III. Przypisy i bibliografia
Przypisy należy rozpoczynać wielką literą i kończyć kropką
- Książki:
autor (inicjał imienia, kropka, spacja, nazwisko; przy kilku inicjałach bez spacji między nimi; nazwisko autora zapisane rozstrzelonym drukiem przy użyciu odpowiedniej funkcji edytora),
po przecinku tytuł książki kursywą, po kropce podtytuł (jeśli występuje),
po przecinku tłumacz (jeśli dotyczy), redaktor, numer tomu
(skróty: transl., ed.; vol.; w publikacjach obcojęzycznych stosować oryginalne skróty, np. Hrsg. = Herausgeber),
po przecinku wydawca (jeśli wymagany), miejsce i rok wydania,
jeśli książka ma wznowienie – numer wydania użytego w tekście przed nazwą wydawcy,
po przecinku strony cytowane
Przykład:
Préaud, P. Casselle, M. Grivel, C. Le Bitouzé, Dictionnaire des éditeurs d’estampes à Paris sous l’Ancien Régime, Promodis – Editions du Cercle de la Librairie, ed. I, Paris 1987, s. 179–180, il. s. 301.
Jeśli cytowana jest seria wydawnicza, należy ją podać po tytule książki, bez cudzysłowu, wielkimi literami (z wyłączeniem spójników i przyimków), po przecinku numer tomu (jeśli dotyczy), miejsce i rok wydania
- Artykuły w pracach zbiorowych, księgach jubileuszowych, słownikach, encyklopediach i leksykonach:
autor (jak wyżej),
po przecinku tytuł kursywą,
po przecinku: [w:],
tytuł publikacji (jak wyżej),
po przecinku redaktor, w przypadku przekładu tłumacz (w pracach zbiorowych tłumacz po tytule artykułu)
Przykład:
Tazbir, Polsko-niderlandzkie kontakty wyznaniowe w XVII w., [w:] Niderlandyzm w sztuce polskiej. Materiały Sesji Stowarzyszenia Historyków Sztuki, Toruń, grudzień 1992, PWN, Warszawa 1995, s. 37–49.
- Katalogi wystaw:
autor lub autorzy (jak wyżej),
przy wielu autorach rozpocząć od tytułu wystawy,
po przecinku tytuł kursywą,
po kropce: katalog wystawy,
po przecinku miejsce i czas trwania wystawy (jeśli znane),
po przecinku strony cytowane, numery katalogowe
Przykład:
Bevers, Meister E.S., ein oberrheinischer Kupferstecher der Spätgotik. Katalog wystawy, Staatliche Graphische Sammlung München, 10. Dezember 1986 – 15. Februar 1987, Kupferstichkabinett Berlin, Staatliche Museen Preussicher Kulturbesitz April – 14. Juni 1987, München 1986, nr 5, s. 17.
- Artykuły w katalogach i hasła katalogowe:
Jak w publikacjach zbiorowych, z uwzględnieniem danych o wystawie - Czasopisma:
autor (jak wyżej),
po przecinku tytuł kursywą,
po przecinku tytuł czasopisma w cudzysłowie,
po przecinku rok, numer tomu, numer zeszytu,
oznaczenia tomów, zeszytów i części zgodnie z oryginalną notacją językową (np. Bd., vol., H.),
po przecinku strony cytowane
Przykład:
Stijnman, Lucas van Leyden and Etching, „Print Quarterly”, 1988, vol. 4 (Winter), s. 256–257, il. 1, s. 256.
- Źródła archiwalne:
miasto,
po przecinku nazwa archiwum lub biblioteki,
po przecinku sygnatura,
po przecinku tytuł rękopisu, numer karty, ewentualnie recto (r.) i verso (v.)
Przykład:
Florencja, Archivio di Stato Firenze, Ms. 78. 39, Guardaroba Medicea, k. 72 r.
Przy wielokrotnym cytowaniu: w pierwszym przypisie pełna nazwa z objaśnieniem skrótu, np. Warszawa, Archiwum Główne Akt Dawnych [dalej: AGAD], następnie stosować skrót
- Skróty bibliograficzne:
Przy ponownym cytowaniu artykułu: nazwisko autora (bez inicjału), przecinek, op. cit., przecinek, numer strony
np. Kornwolf, op. cit., s. 79
Przy cytowaniu tego samego tekstu co w poprzednim przypisie: Ibidem, 60
Przy powtarzającym się autorze: idem (mężczyzna), eadem (kobieta)
Przy różnych publikacjach tego samego autora: skrót tytułu do pierwszego rzeczownika, np. Chmielewski, Warszawskie książnice…, s. 15
Przy artykułach z katalogiem obiektów można stosować skróty, jeśli dołączono pełny wykaz bibliograficzny
Przy katalogach wystaw można stosować skróty miejsca i roku, np. Warszawa 1996
Jeśli wpis bibliograficzny pojawia się jednorazowo – nie skracać
Przy powtarzającym się dziele (np. katalog raisonné): pełny zapis z wprowadzeniem skrótu, np. H. Focillon, Giovanni Battista Piranesi, Paris 1918 [dalej: Focillon 1918]
IV. Hasła katalogowe:
autor,
poniżej tytuł dzieła; po kropce datowanie,
poniżej technika, wymiary (wysokość × szerokość z jednostkami),
poniżej miejsce przechowywania (bez kropki),
poniżej bibliografia oddzielona średnikami,
wykaz rozpoczyna skrót Bibl.:
bibliografia czcionką jak przypisy
Przykład:
Stefano della Bella
Deer Hunting. ok. 1656
Pióro, tusz, lawowanie, papier żeberkowy, 167 × 123 mm
Kraków, Muzeum Narodowe
Bibl.: Vesme, Massar 1971, 680; Ortolani 1997, 680, il. s. 59
V. Ilustracje
Podpisy pod ilustracjami:
autor,
po przecinku tytuł dzieła kursywą,
po przecinku datowanie,
po przecinku technika,
po przecinku wymiary (wysokość × szerokość z jednostką),
po przecinku właściciel,
po kropce fotograf (lub formuła „dzięki uprzejmości …” lub „źródło reprodukcji: …”),
na końcu podpisów nie stosuje się kropki
Przykład:
Paul Gauguin, Autoportret, 1889, olej, drewno, 79,2 × 51,3 cm, Washington, National Gallery of Art. Fot. J. Borkowski
Jeżeli ilustracja przedstawia detal dzieła, należy podać pełny opis jak wyżej oraz precyzyjnie opisać reprodukowany fragment (dotyczy to także fragmentów dzieł prezentowanych w całości w tekście)
W przypadku ilustracji przedstawiających budowle lub ich plany należy, o ile to możliwe, stosować powyższe zasady
pl
en
